Load Image
Advertisement

கனவில் வந்த புத்தகப்பை!

பள்ளியில், 8ம் வகுப்பு படித்து வந்தான் ரித்திக். அன்று இரவு ஆழ்ந்து உறங்கினான். அப்போது வினோத கனவு ஒன்றை கண்டான். பள்ளிக்கு எடுத்து செல்லும் புத்தகப்பை அவனிடம் பேச ஆரம்பித்தது. அதை கேட்டதும், 'உன்னால் பேச முடியுமா...' என்று வினவினான்.

'பேச முடியும். என்னை நண்பனாக நினைத்து கொள்... உனக்கு அறிவு வழங்கும் புத்தகங்களை நான் தானே பாதுகாக்கிறேன்...' என்று நெகிழ்வுடன் கூறியது.

வியப்புடன் அதை கவனித்தான் ரித்திக்.

'கொரோனா கால வாழ்க்கையை எப்படி உணர்கிறாய்...' என்றது புத்தகப்பை.

'சில சமயம் மகிழ்ச்சியாகவும், பலமுறை சோர்வும், வருத்தமாகவும் உணர்ந்திருக்கிறேன்...'

'அது பற்றி விரிவாக கூறு...'

'ஒவ்வொரு நாளும் ஆன்லைனில் வகுப்பு காலை, 8:45 மணிக்கு ஆரம்பமாகும். வழிபாடு முடிந்ததும், ஒரு வகுப்புக்கு, 45 நிமிடம் பாடம் நடக்கும்; இடைவேளை, 15 நிமிடம். ஒரு நாளைக்கு, நான்கு வகுப்புகள் நடைபெற்றது... இடையில் நேரம் தாராளமாக கிடைத்தது...'

'அப்போது என்ன உணர்ந்தாய்...'

'பெற்றோர், தம்பியுடன் அந்த நேரத்தை செலவிட முடிந்தது. வீட்டு மாடியில் தோட்டம் அமைத்தோம்; செடிகளுக்கு நீர் பாய்ச்சுதல், களை எடுத்தல் என பராமரிப்பதில் கவனம் செலுத்தினேன். ஆரோக்கியம் நிறைந்த காய்கறி, கீரைகள், பழங்கள் விளைவதை பகிர்ந்து மகிழ்ந்தோம். அம்மாவிற்கு முடிந்த உதவிகளை செய்ய முடிந்தது. சின்ன சண்டைகளுடன் இனிதாக கழிந்தது வாழ்க்கை...

'அதேசமயம், வகுப்பு நண்பர்களுடன் விளையாட முடியவில்லை. வழிப்பாட்டு கூட்டம், நடனம், பாட்டு போன்ற தனித்திறன்களில் பயிற்சி பெற முடியவில்லை. உணவை பகிர்ந்து உண்பது, திடலில் விளையாடுவது போன்ற மகிழ்ச்சி தருணங்கள் கிடைக்கவில்லை...

'விடுமுறை என்றால் குதுாகலமாக இருக்கும்; ஆனால், கொரோனா ஊரடங்கு காலத்தில், பள்ளிக்கு எப்போ செல்வோம்; நண்பர்கள், ஆசிரியர்களை எப்போது பார்ப்போம் என்று இருந்தது. எங்கும் பயம் நிறைந்திருந்தது. பயமற்றிருப்பதே மகிழ்ச்சியான வாழ்க்கை...' என்றான் ரித்திக்.

'ஆம்... நானும் என்னை சுமந்து பள்ளி செல்லும் உன் போன்ற நண்பர்களை பார்க்க முடியவில்லை. அடைப்பட்டு கிடந்தேன். துாசு படிந்திருந்தது. எப்போது, பள்ளியை திறப்பார்களோ என ஏங்கினேன்...' என்றது புத்தகப்பை.

அந்த கனவு கலைந்து எழுந்தான் ரித்திக்.

சமையல் அறையில் இருந்த அம்மாவிடம் சென்றவன், ''என் புத்தகப்பை எங்கே...'' என்று கேட்டான்.

''அலமாரியில் இருக்கிறது...''

''அதன் கவரை எடுத்து விட வேண்டும்...''

''கவரை எடுத்தால் துாசி படியும்...''

''பரவாயில்லை அம்மா... கவர் இருந்தால் அதனால் மூச்சு விட முடியாது...'' என்றான் ரித்திக்.

அவனை வினோதமாக பார்த்தாள் அம்மா!

குழந்தைகளே... பள்ளி வாழ்க்கை மிக இனிமையானது. அதை முழுமையாக அனுபவியுங்கள்!

பி.கலைச்செல்வி



வாசகர் கருத்து

    முதல் நபராக கருத்து தெரிவியுங்கள்!
உங்கள் கருத்தைப் பதிவு செய்ய
Login via Dinamalar:
New to Dinamalar ?
(Press Ctrl+g   to toggle between English and Tamil)
புதிய செய்திகளுக்கு தினமலர் சேனலை Subscribe செய்யுங்கள்
Advertisement
 
Advertisement