Advertisement

ஞானி!

ஒரு ஞானியிடம் நிறைய செல்வம் இருந்தது. அவற்றை துறந்து, 'மன அமைதியே பெருஞ் செல்வம்' என உணர்ந்து, கோயில்களில் தரிசனம் செய்து வந்தார்.
அழகியபுரம் என்ற ஊரில், கோவில் தரிசனத்திற்கு வந்த ஞானியை, 'அமுது உண்ண வர வேண்டும்...' என்று அழைத்தார் ஒரு பணக்காரர்.
அதை ஏற்று, உணவு உண்டு, திண்ணையில் நன்றாக உறங்கினார். எழுந்த போது, ஒரு வெள்ளிச் செம்பில் குடிநீர் இருந்தது; நீரைக் குடித்து, செம்பை துண்டுக்குள் மறைத்து கொண்டார்.
பின், விடைபெற்று வெகுதுாரம் நடந்தார். வழியில், சிறு ஓடை தென்பட்டது; தண்ணீர் குடிக்க எண்ணிய போது, மறைத்து எடுத்து வந்த வெள்ளிச்செம்பு நினைவுக்கு வந்தது.
'லட்சோப லட்சம் மதிப்புள்ள சொத்துக்களை, துாசி போல உதறிய எனக்கு, ஒரு வெள்ளிச் செம்பை திருடும் எண்ணம் எப்படி வந்தது...' என, யோசித்தார். அவரது மனம் குற்ற உணர்வால் வாடியது.
உடனே, அழகியபுரத்துக்கு திரும்பி, உணவு தந்த பணக்காரரை பற்றி விசாரித்தார்.
ஒருவன், 'சுவாமி... அந்த ஆசாமி புதுப் பணக்காரன்; இங்கு வசித்த சிலரை துரத்தியடித்து, சொத்துக்களை அபகரித்துக் கொண்டான்...' என்றான்.
'பிறர் சொத்தை அபகரித்தவர் வீட்டில் உண்டதால், திருட்டுப் புத்தி வந்துவிட்டதோ' என வருந்திய ஞானி, தவறை உணர்ந்து, வெள்ளிச் செம்பை, உரியவரிடம் ஒப்படைக்க சென்றார்.
குட்டீஸ்... பிறர் பொருளுக்கு ஆசைப்படாமல், உழைத்து வாழ வேண்டும்.
- ஸ்ரீ செண்பகா பதிப்பகம்

Download for free from the Store »

Advertisement
 

வாசகர் கருத்து

    முதல் நபராக கருத்து தெரிவியுங்கள்!

கருத்தைப் பதிவு செய்ய

Advertisement