Advertisement

ஐயோ... வேட்டி, வேட்டி...

திருவாரூர் மாவட்டம், கூத்தாநல்லுாரில், 1992ல் குடியிருந்தோம். எங்கள் பக்கத்து வீட்டில் வசிக்கும் பெண் ஒருவருக்கு, அரபு நாடான துபாயில், வீட்டு வேலைக்கு, 'விசா' கிடைத்திருந்தது. ஒரு வாரத்தில், மும்பை சென்று, விசாவை உறுதி செய்ய வேண்டும். அந்த நேரம் பார்த்து, அந்த பெண்ணின் கணவருக்கு, உடல் நிலை சரியில்லாமல் போயிற்று.அந்த பெண் மீது இரக்கம் கொண்ட என் மனைவி மற்றும் உறவினர்கள், அந்த பெண்ணை, மும்பை அழைத்துச் சென்று, விசா ஏற்பாடுகளை செய்யுமாறு என்னிடம் கேட்டுக் கொண்டனர்.

அதன்படி, சென்னைக்கு பஸ்சில் வந்து, அங்கிருந்து விமானம் மூலம், மும்பையில் இறங்கினோம்.மும்பைக்கு அதற்கு முன் நான் வந்ததில்லை; ஹிந்தி அறவே தெரியாது. என்னை விட, அந்தப் பெண்ணுக்கு, ஆங்கிலமும் தெரியாது; நடைமுறைகளும் புரியாது. நம்ம ஊர் கோயம்பேடு பஸ் ஸ்டாண்ட் போல, மும்பை விமான நிலையத்தின் வெளி வாசலில், ஆயிரக்கணக்கானோரால் நிரம்பி வழிந்தது. எங்கு பார்த்தாலும், மக்கள் வேகமாக ஓடிக் கொண்டிருந்தனர்.

நான் சாதாரண வேட்டி, சட்டை, துண்டிலும், அந்தப் பெண் சேலையிலும் இருந்தார். விமான நிலையத்தில் எங்களை, பலரும் வினோதமாக பார்த்தனர். கையில் இருந்த முகவரி சீட்டை காட்டி, யாரிடம் கேட்டாலும், ஏதையோ நீண்ட நேரம் கூறினர்; எதுவுமே புரியவில்லை. வேற்று கிரகத்திற்குள் வந்து விட்டது போல உணர்ந்தோம். அப்போது பார்க்க அங்கு வந்த வெளிநாட்டுக்காரர் ஒருவர், என் வேட்டியில் கையை வைத்து இழுத்துப் பார்த்தார்; வேட்டி, அவர் கையோடு சென்று விட்டது.

நான் கோபத்தில் அவர் கையை தட்டிவிட்டு, 'விடுய்யா... இது என்ன விளையாட்டு?' என்றேன். அவரோ, 'இந்த வேட்டி எப்படி உன் இடுப்பில நிற்குது மேன்?' என, ஆங்கிலத்தில் கேட்டுக் கொண்டிருந்தார். அவரிடம் இருந்து தப்பி, சற்று ஒதுக்குபுறமாக சென்று நின்று கொண்டோம். தமிழ்காரர்கள் போல நினைத்து, யாரையாவது அழைத்து, 'அண்ணாச்சி...' என்றால், 'கியா...' என கேட்டு, தாங்கள் ஹிந்திக்காரர்கள் என்பதை உணர்த்தினர்.என்ன செய்வது என நான் விழித்தது போலவே, அந்தப் பெண்ணும், தவித்துக் கொண்டிருந்தார். ஒரு வழியாக, அங்கு வந்த, மும்பையில் வசிக்கும் தமிழ் நபர், நாங்கள் செல்ல இருந்த முகவரிக்கு, ரயிலில் ஏறிச் செல்ல வழியைக் காண்பித்து, தெளிவாக சொல்லி அனுப்பினார்.

மும்பை சி.எஸ்.டி., ரயில் நிலையத்தில், லட்சக்கணக்கான மக்கள், ரயில்களில் வந்திறங்கியபடியும், ஏறியபடியும் இருந்தனர். நாங்கள் செல்லும் பகுதிக்கு வந்த பல ரயில்களில் ஏறவே முடியவில்லை; அந்த அளவுக்கு, பயங்கர கூட்டம். 'இப்படியே இருந்தால், நாளைக்கு ஆனாலும், ரயிலில் ஏற முடியாது; அம்பு போல உள்ளே பூந்து விட வேண்டும்' என இருவரும் தீர்மானித்து, ரயில் நின்றதும், அம்பு போல உள்ளே புகுந்து விட்டோம்.எங்களைப் போலவே பலரும் அப்படி முயற்சித்ததால், உள்ளே நுழைந்து விட்ட என் வேட்டியை, யாரோ உருவி விட்டனர் அல்லது அவிழ்ந்து, எங்கோ விழுந்து விட்டது.

அண்டர்வியருடன் நின்றிருந்தேன். நல்லவேளையாக, தோளில் போட்டியிருந்த துண்டை எடுத்து கட்டி, மானத்தை காப்பாற்றினேன்.அதன் பின், கூட்டம் குறைந்ததும், பையில் இருந்த மற்றொரு வேட்டியை எடுத்து கட்டிக் கொண்டேன் என்பது வேறு கதை.இப்போது கூட, மும்பை என்றால், ரயிலில் வேட்டி பறிபோன நிகழ்வு தான் நினைவுக்கு வரும்!எம்.செல்வம்கொளத்துார்
தினமலர் செய்தியை உடனுக்குடன் பெற Telegram app-ல் எங்களோடு இணைந்திருங்கள்.

Advertisement
 

வாசகர் கருத்து

    முதல் நபராக கருத்து தெரிவியுங்கள்!
Advertisement