Advertisement

டயமண்ட் நெக்லெஸ் (மலையாளம்)

மூளைப்புற்று என்னை மொத்தமா புரட்டிப் போட்டிருந்த நேரம். டாக்டர் சாவித்ரி மூலமா எனக்கு அறிமுகம் ஆனார் டாக்டர் அருண்.
எனக்கு நிச்சயிக்கப்பட்டிருந்த மாப்பிள்ளை என்னை வேண்டாம்னு ஒதுக்கிட்ட சூழல்ல, 'கீமோதெரபி' முடிச்சுட்டு தனிமையில இருந்தேன். அருண், வீட்டுக்கு வந்தார். தங்க இடமில்லாம ஒரு வீடு தேடிட்டு இருக்கிறதா சொன்னார்.
'உங்களுக்கு ஆட்சேபனை இல்லேன்னா என் வீட்டுல நீங்க தங்கிக்கலாமே'ன்னு சொன்னேன்.
அவர் மறுப்பு சொல்லலை. அடுத்தநாளே வீட்டுக்கு வந்தார். அடுத்தடுத்த நாட்கள்ல என் வாழ்க்கைக்குள்ளேயும் வந்துட்டார்.
'கீமோ' சிகிச்சையினால நான் மொட்டையாகி, 'விக்' மாட்டி, மத்தவங்க பார்வைக்கு காட்சிப் பொருளா இருந்தேன். ஆனா, அருண் என்னை அப்படி பார்க்கலை. அந்த பார்வையில இருந்த காந்தம் என்னை இரும்பாக்கி ஈர்த்தது. என்னை நான் அவர்கிட்டே மொத்தமா இழந்தேன்.
அடுத்து வந்த சில நாட்கள்ல தான், அவர் திருமணமானவர்ங்கிற உண்மை எனக்குத் தெரிஞ்சது. அவர் ஏன் இதை நம்மகிட்டே இருந்து மறைச்சார்ன்னு நான் யோசிக்கலை; கோபப்படலை. அதுக்கு பதிலா, 'நாம அவர் வாழ்க்கைக்குள்ளே போயிருக்கக் கூடாது'ன்னு வருத்தப்பட்டேன்.
அவர்கிட்டே, இதை சொல்லியே மன்னிப்பும் கேட்டேன். அவர் பதில் பேசலை. ஆனா, அழுதார்.
'பெண்மையை களவாடுற ஆணுக்கு காலம் முழுக்க வலிக்கிற மாதிரி தண்டனை கொடுத்துட்டே... சபாஷ்!'ன்னு, என்னை தட்டிக் கொடுத்தது என் மனசாட்சி. நீங்க சொல்லுங்க... நான் கொடுத்தது தண்டனையா?

Advertisement
 

வாசகர் கருத்து

    முதல் நபராக கருத்து தெரிவியுங்கள்!

கருத்தைப் பதிவு செய்ய

Advertisement