Advertisement

மறக்க முடியாத சொல்லும் செயலும்!

சிவகாசி, இந்து நாடார் விக்டோரியா மேல்நிலைப் பள்ளியில் படித்தேன். அப்போது நடந்த நிகழ்வு இது!
பள்ளி இறுதி தேர்வு நடந்து கொண்டிருந்தது. மரத்தடியில் அமர்ந்து, தேர்வுக்கான பாடங்களைத் திருப்பிக் கொண்டிருந்தேன். அங்கு வந்த நண்பன், 'வினைத் தொகைக்கும், ஆகு பெயருக்கும் இரண்டு உதாரணம்... சீக்கிரம் சொல்...' என்றான்.
அவனிடம், 'இன்றைய தேர்வைப் பற்றிக் கேள்; கண்ணுக்கும், புகைப்படக்கருவிக்கும் உள்ள ஒற்றுமையை பற்றி படித்துக் கொண்டிருக்கிறேன்' என்றேன்.
என்னை, ஒரு மாதிரியாக பார்த்த நண்பன், 'சரியாப் போச்சு... பரீட்சை பாடத்தை மாத்திப் படிச்சிட்டு வந்தியா... உருப்பட்டாப் போல் தான்...' என்று கூறி, ஓடினான். சுற்றிலும் பார்த்தேன்.
எல்லார் கையிலும், தமிழ் பாடப் புத்தகம் தான் இருந்தது. என் கவனக்குறைவும், தவறும் அப்போது தான் உறைத்தது; மிகவும், அவமானமாக உணர்ந்தேன். அனைவரும் தேர்வு அறைகளை நோக்கி விரைந்து கொண்டிருந்தனர்.
தேர்வை எதிர்கொள்ள பயமாயிருந்தது. 'அடுத்து நடக்கும் துணைத்தேர்வில் பார்த்துக்கொள்வோம்' என எண்ணி, வீடு திரும்ப சைக்கிளை எடுத்தேன். அப்போது, என் தோளில் ஒரு கை விழுந்தது. திரும்பினால், என் தமிழாசிரியர் மீனாட்சிசுந்தரம். 'எங்கேடா கிளம்பிட்ட...' என்று கேட்டார். நடந்ததைச் சொன்னேன்.
'அடுத்த தேர்வில் எழுதலாம் என ஓடுவது, எத்தனை முட்டாள் தனமானது...' என விளக்கினார். 'வகுப்பில் சொல்லிக் கொடுத்த பாடம், எப்போதும் மறக்காது; நிதானமாக யோசித்தால் நினைவுக்கு வரும்...' என நம்பிக்கை ஊட்டினார். போதிய தைரியம் தந்து, தேர்வு அறைக்கு அனுப்பினார்.
அவரது செயலும், சொல்லும் மறக்க முடியாதது. அன்று நடந்த தேர்வில், நல்ல மதிப்பெண் பெற்றேன்; அனைத்து தேர்விலும், அந்த ஆண்டு தேர்ச்சி பெற்றேன். கல்லுாரியில் நுழையும் வாய்ப்பையும் பெற்றேன்.
எந்த சூழலிலும், மன அமைதியை இழக்காமல், முடிவெடுக்கும் முன், ஒரு கணம் சிந்திக்க வேண்டும் என்பதை தெரிந்து கொண்டேன். இன்றும், என் தமிழாசிரியரை நன்றியுடன் நினைத்துப் பார்க்கிறேன்.
- ரா.ராஜகோபாலன், சென்னை.

Advertisement
 
Outbrain

வாசகர் கருத்து

    முதல் நபராக கருத்து தெரிவியுங்கள்!

கருத்தைப் பதிவு செய்ய

Advertisement