Advertisement

மகளிர் மட்டும்

'ஹலோ... நான் மங்களமூர்த்தி பேசுறேன். கொஞ்ச நேரத்துக்கு முன்னாடி அம்மா தவறிட்டாங்க. ஆனா, சுப்புலெட்சுமிக்கு இந்த விஷயத்தை தெரியப்படுத்த வேண்டாம்.

'எங்களுக்காக அவ நிறைய பண்ணிட்டா. இப்போ உங்க கூட அவ நிச்சயம் சந்தோஷமா இருப்பா. அந்த சந்தோஷத்தை கெடுத்திட வேண்டாம். நான் போனை வைச்சிடுறேன்!' மங்களமூர்த்தி அங்கிள் கலங்கிப் போய் இப்படி பேசுனப்போ, எனக்குள்ளே ஒரு சின்ன நிறைவு. ஏன்?
'தன்னைப் பெத்த ஒரு பொம்பளை; அவ்வளவு தான்!' - இதுதான், 'அம்மா'ங்கிற உறவுக்கு கார்த்தி வைச்சிருக்கிற அளவுகோல். ஆனா, ராணி ஆன்ட்டி அவனை விட்டு ரெண்டு நாள் பிரிஞ்சதுக்கப்புறம், அவனுக்கு அம்மான்னா யார்ன்னு புரிஞ்சது. தனக்காக மட்டுமே வாழ்ந்துட்டு இருந்தவன், அம்மாவை சிரிக்க வைக்கணும், அம்மாவுக்காக அழணும்னு புரிஞ்சுக்கிட்டான். அம்மாவை பார்த்ததும் கால்ல விழுந்து கதறினான். இப்பவும் எனக்குள்ளே ஒரு நிறைவு. ஏன்?
'முப்பது வருஷத்துக்கு அப்புறம் நாமெல்லாம் ஏன் சந்திக்கணும்; ஏன் இவ்வளவு சந்தோஷமா இருக்கணும்! இப்படியே நாம இருந்துட்டா எவ்வளவு நல்லா இருக்கும், இல்லடி...' எனக்கு மாமியாரா ஆகப்போற கோமாதா, ராணி ஆன்ட்டிகிட்டேயும், சுப்பு ஆன்ட்டிகிட்டேயும் இப்படி கேட்டப்போ, என் மனசு முழுக்க இனம் புரியாத திருப்தி. ஏன்?
ஏன்னா...
இவங்க மூணு பேரும் மறுபடியும் ஒண்ணு சேரவும், சந்தோஷமா இருக்கவும், இவங்க அருமையை இவங்க குடும்பத்துக்கு புரிய வைக்கவும் காரணமா இருந்தது நான்; பிரபாவதி!
'சரி, நம்ம வாழ்க்கைக்கும் இப்படி ஒரு பிரபா வருவா!'ன்னு ஏக்கத்தோட நீங்க காத்திருக்கப் போறீங்களா; இல்ல, பிரபாவா மாறப் போறீங்களா?

Advertisement
 

வாசகர் கருத்து

    முதல் நபராக கருத்து தெரிவியுங்கள்!

கருத்தைப் பதிவு செய்ய

Advertisement