Advertisement

மாலைக் கண் மருமகன்!

அரசம்பட்டி என்னும் ஊரில், திவான் என்பவன் பெற்றோருடன் வசித்து வந்தான். திருமணமாகாத திவானுக்கு, திடீர் என்று மாலைக் கண் நோய் வந்து விட்டது. பகல் முழுவதும், நன்றாக கண் தெரியும்; மாலையில், கண் சரியாக தெரியாது.
'உனக்கு மாலைக் கண் நோய் இருப்பதாக, நண்பர்கள் யாரிடமாவது கூறினால், அவர்கள் அதை ஊர் முழுவதும் சொல்லி விடுவர். அதனால், உன் திருமணம் தடைப்படும். மாலை வருவதற்குள், வீட்டிற்கு வந்து விடு...' என்று, எச்சரித்தாள் திவானின் தாய்.
தாய் சொல்லுக்கு மதிப்பளித்து, பகலில் எங்கு சுற்றினாலும், சூரியன் அஸ்தமனமாவதற்கு முன், வீட்டிற்கு வந்து விடுவான்.
பக்கத்து ஊரில் வசித்து வந்த, தன் அண்ணன் மகளை, திவானுக்கு திருமணம் செய்து வைத்தாள், திவானின் தாய். மாலைக்கண் நோய் இருப்பது, தன் மனைவிக்கு தெரியாமல் நடந்து கொண்டான் திவான்.
நாட்கள் சென்றன...
தலை பொங்கலுக்கு, மருமகனையும், மகளையும், ஒரு வாரத்துக்கு முன், வீட்டிற்கு வரும்படி அழைத்தார் தாய் மாமா.
''மாமா... எனக்கு வேலை அதிகமாக உள்ளதால், உங்கள் மகளை முதலில் அழைத்து செல்லுங்கள்; நான் பொங்கலுக்கு, இரண்டு நாட்களுக்கு முன், வந்து விடுகிறேன்...'' என்று கூறினான் திவான்.
அதன்படி, இரண்டு நாட்கள் முன்னதாக, தாய்மாமன் வீட்டிற்கு புறப்பட்டான் திவான்.
'இருட்டுவதற்குள் செல்ல வேண்டும்' என்று எண்ணினான். ஆனால், அவன் நினைத்தது போல், செல்ல முடியவில்லை. மாமனார் வீடு இருக்கும் தெருவில் நுழையும் நேரம், இருட்ட துவங்கியது. என்ன செய்வது என்று திகைத்த அவன், அவ்வழியாக சென்ற ஒருவரிடம், மாமனாரின் பெயரை கூறி, ''அவர் வீடு எங்கு இருக்கிறது என்று தெரியவில்லை... நீண்ட காலத்துக்கு முன் வந்ததால், மறந்து விட்டது; தயவு செய்து, வீட்டை காட்டுங்கள்...'' என்று கூறினான்.
அந்நேரத்தில், அவ்வழியாக வந்த திவானின் மைத்துனன், மாமா யாருடனோ பேசி கொண்டிருப்பதை பார்த்து, ''மாமா... எப்போது ஊரில் இருந்து வந்தீர்கள், யாரிடமாவது சொல்லி அனுப்பி இருந்தால், பேருந்து நிலையத்துக்கு வண்டி அனுப்பி இருப்பேனே... சரி, வாருங்கள், வீட்டிற்கு சென்று பேசி கொள்ளலாம்...'' என்று, திவானின் கையை பிடிக்கவும், 'இது தான், நாம் தப்பிக்க நல்ல நேரம்' என்று நினைத்து, மைத்துனன் அருகில் சென்று, அவன் தோள் மீது கையை போட்டவாறு, நடக்க ஆரம்பித்தான்.
மாமா, தன் தோள் மீது, கை போட்டு நடப்பதை, பெருமையாக நினைத்து நடந்தான்.
''மாமா... வீடு வந்து விட்டது. தோள் மீது கை போட்டுள்ள படியே நடந்தால், பெற்றோர், 'மாமாவுடன் வரும் போது, அவர் கையை பிடித்து அழைத்து வராமல், அவர் உன் தோள் மீது கை போட சொல்லி அழைத்து வருகிறாயே...' என்று, என் மீது கோபப்படுவர். தயவு செய்து, கையை எடுத்து விடுங்கள், நான் உங்கள் கையை பிடித்து அழைத்து செல்கிறேன்...'' என்று கூறி, வீட்டிற்குள் சென்று, நாற்காலியில் உட்கார வைத்தான்.
உள்ளே வேலை செய்து கொண்டிருந்த தன் தாயை அழைத்து, ''மாமா வந்திருக்கிறார்... அவர் தாகத்துக்கு ஏதாவது, எடுத்து வாருங்கள்...'' என்றான்.
அதை கேட்டவுடன், திவானின் மாமியார், வேலையை, பாதியிலேயே விட்டு விட்டு, மருமகனுக்கு தண்ணீர் கொடுத்தார்.
மாமியாரிடம் தண்ணீரை வாங்கி குடித்த திவான், காலி சொம்பை கீழே வைத்தான். அப்போது, அங்கு வந்த திவானின் மனைவி, “நீங்கள் எப்ப வந்தீங்க... ஏதாவது சாப்பிட்டீங்களா... ஊரில், அத்தை, மாமா நலமாக இருக்கின்றனரா?” என்று விசாரித்தாள்.
தன் மாமியார், மனைவி, பேசியதை திவானால் கேட்க முடிந்தே தவிர, கண்ணால் பார்க்க முடியவில்லை. இரவு சாப்பாட்டிற்கு திவானை அழைத்தவுடன், அவன் திகைத்து, எங்கே இலை போட்டுள்ளனர் என்று தெரியாததால், 'இந்த இக்கட்டில் இருந்து எப்படி தப்பிக்க போகிறோம்...' என்று கலங்கினான் .
அவன் பேசாமல் நிற்பதை பார்த்து, அவன் மைத்துனன், அவன் கையை பிடித்து அழைத்து வந்து, சாப்பாடு பரிமாறப்பட்டிருந்த இலையின் முன் உட்கார வைத்து, “வெட்கப்படாமல் எது தேவையோ, அதை கேட்டு சாப்பிடுங்கள்...” என்று கூறினான்.
சாப்பிட்டு முடித்தவுடன், 'கை அலம்ப எப்படி செல்வது' என்று திகைத்த திவான், உடனே மனதுக்குள் தைரியத்தை வரவழைத்து, “நான்... இந்த வீட்டுப் பெண் எனக்கு வேண்டாம் என்று, பெண் பார்க்கும் போதே சொன்னேன்; என் அம்மா தான் கேட்கவில்லை. வீட்டு மாப்பிள்ளை, அதுவும் தலை பொங்கலுக்கு மாமியார் வீட்டுக்கு வந்தவரை, எப்படி நடத்துவது என்றே தெரியவில்லை.
''சாப்பிட்டவுடன், மாப்பிள்ளை கையை பிடித்து, கை அலம்பும் இடம் அழைத்து சென்று, பின், அவரை அவருடைய அறைக்குள் அழைத்து செல்ல வேண்டும் என்ற மரியாதை, இந்த வீட்டில் யாருக்குமே தெரியவில்லை; எல்லாம் என் தலைவிதி...” என்று கூறவும், வீட்டில் இருந்த அனைவரும் அதிர்ச்சியில் ஆடிப்போயினர்.
“நீங்கள் என்னிடம் மெதுவாக சொன்னால், நான் உங்கள் கையை பிடித்து அழைத்து செல்ல மாட்டேனா... ஏன், இப்படி சத்தமாக பேசி, மானத்தை வாங்குகிறீர்கள்?” என்றாள், திவானின் மனைவி.
பின், அவள் தன் கணவன் கையை பிடித்தபடி, கை அலம்ப சொல்லி, பின், அவனை தன் அறைக்குள் அழைத்து சென்று, படுக்க வைத்தாள்.
தன் மனைவியுடன் தங்கி இருந்த திவானுக்கு, இரவு சற்று புழுக்கமாக இருந்ததால், துாக்கம் சரியாக வரவில்லை; படுக்கையை விட்டு எழுந்தவன், குளிர்ந்த காற்றுக்காக வெளியே வந்து நின்றான்.
வெளியே வீசிய குளிர் காற்று, கண்களை சுழற்ற, மீண்டும் தூங்க, அறைக்குள் வரும் போது, மாமியார் துாங்கி கொண்டிருந்த அறைக்குள், தவறுதலாக நுழைந்து, மாமியார் கால்களை மிதித்து, தடுக்கி விழுந்தான்.
துாக்கத்தில் இருந்த மாமியார், திருடன் யாரோ நடு இரவில், வீட்டுக்குள் புகுந்து விட்டதாக நினைத்து, 'திருடன்... திருடன்...' என்று கூச்சல் போடவும், வீட்டில் உறங்கி கொண்டிருந்த அனைவரும் எழுந்து வந்தனர்.
உடனே, 'எப்படி சமாளிப்பது' என்று திகைக்கவும், அவன் கால்களால் மிதிபட்ட மாமியார், கூடி இருந்த கூட்டத்தைப் பார்த்து, “மருமகன் எதற்காக, என் அறைக்குள் வந்தார் என்று தெரியவில்லை...” என்று கூறினார்.
உடனே திவான், சமாளித்து, “யாரோ திருடன் இந்த அறை பக்கம் வந்ததை பார்த்த நான், அவனை துரத்தியபடி வந்து, இருட்டில் மாமி காலை மிதித்து விட்டேன்...” என்று கூறி, சமாளித்தான்.
'வீட்டு மாப்பிள்ளையின் பொறுப்பை பார்த்தீரா... வந்த இடத்தில் கூட, சும்மா இல்லாமல், திருட வந்தவனை விரட்டி, பொருள்களை காப்பாற்றி விட்டார்...' என்று அனைவரும் கூறினர். எல்லாரும், அவர் அவர் அறைக்குள் சென்று விட்டனர்.
கண் தெரியாத திவான் நீண்ட நேரம் தனியாக நின்று கொண்டிருந்தான்.
தன் கணவன் அறைக்குள் வராததால், வெளியே வந்து, “திருடன் தான் ஓடி விட்டனே... இன்னும் ஏன், இங்கு நின்று இருக்கிறீர்...” என்று அவன் கையை பிடித்து, இழுத்து சென்றாள்.
பொழுது விடிந்த உடனே, திவான் தன் மனைவியிடம், “முதலில் இங்கிருந்து கிளம்பு; இந்த வீட்டில், எனக்கு மரியாதையே இல்லை; மாப்பிள்ளையை எப்படி கவனிக்க வேண்டும் என்று, உங்கள் வீட்டில் யாருக்குமே தெரியவில்லை...” என்று கூறி மனைவியை அழைத்து, தப்பித்தோம், பிழைத்தோம் என்று, வீடு வந்து சேர்ந்தான்.
சூப்பர் சமாளிப்பு இல்ல!

Advertisement
 
Outbrain

வாசகர் கருத்து

    முதல் நபராக கருத்து தெரிவியுங்கள்!

கருத்தைப் பதிவு செய்ய

Advertisement