Advertisement

கூட்டத்தில் ஒருத்தன்

தன் மூலமா ஒரு உயிர் தர்ற பிரசவ நேரத்தை தவிர, ஒரு பெண் தன்னை முழுமையா, கடவுளா உணர்றது எப்போ?
என்னை சந்திக்கிற வரைக்கும் அரவிந்த் கூட்டத்துல ஒருத்தன். இப்போ, ஆயிரத்துல ஒருத்தன். இதை நான் கர்வமா சொல்லலை. என் பெண்மையை முழுமையா உணர்ந்து, ஒரு கடவுளா சொல்றேன்.
தனக்குன்னு எந்த அடையாளமும் இல்லாதவன் அரவிந்த்.
அவன் என்னை காதலிக்கிறதா சொன்னப்போ, 'என்ன காரணம்?'னு கேட்டேன். 'உன்னோட படிப்பு, தைரியம், உதவுற மனப்பான்மை'ன்னு, என்னைப் பத்தி அவன் அடுக்கிட்டே போனான். 'சரி, நான் ஏன் உன்னை லவ் பண்ணணும்?'னு திருப்பி கேட்டேன். அவன்கிட்டே பதில் இல்லை. ஆனா, அழுதான். மனசளவுல அவன் அவ்வளவு தைரியசாலி!
'இப்படி இருக்கிற உன்னை ஒரு நண்பனா கூட என்னால ஏத்துக்க முடியாது. அப்புறம் எப்படி காதலனா? இதோ பார், உன்னை லவ் பண்ணணும்னு எனக்குத் தோணணும். அந்தளவுக்கு ஏதாவது சாதிச்சிட்டு வா!'ன்னு நான் அவனை அனுப்பிட்டேன். உடைஞ்சு போன அவன், சில தப்பான விஷயங்களை பண்ண, படிப்பு, குடும்பம் எல்லாமே அவனை விட்டு பிரிஞ்சிடுச்சு. ஆனா...
அரவிந்த் இப்போ முழுமையான மனிதனா நிற்கிறான். கையில காசில்லாம பசியோடு இருக்கிறவங்களுக்கு கடவுளா தெரியுறான். எப்படி இந்த வெற்றி சாத்தியமாச்சுன்னு கேட்டா, நான் அவனுக்கு கொடுத்த காதல் தோல்வியை காரணமா சொல்றான். அவனைப் பார்க்கணும் போல இருந்தது; தேடிப் போனேன்.
'ஐ லவ் யூ அரவிந்த்!' - இது, ஜனனியாகிய நான்.
'ஐ லவ் யூ மோர்!' - இது, அரவிந்த்.
ஓர் உயிர் தன் மதிப்பை உணர்ந்திருக்கு. அதுக்கு நான் காரணமா இருந்திருக்கேன். என் பெண்மையை நான் முழுமையா உணர்ந்த தருணம் அது! உங்களுக்கு இந்த அனுபவம் உண்டா?

Advertisement
 
Outbrain

வாசகர் கருத்து

    முதல் நபராக கருத்து தெரிவியுங்கள்!

கருத்தைப் பதிவு செய்ய

Advertisement