Advertisement

ஓம் சாந்தி ஓஷானா (மலையாளம்)

அந்த மலையில ஒதுங்கக் கூட இடம் இல்லை. கடுமையான மழை. என் கைக்குள்ளே, என் மனசு.
ஆமா, கிரிகிட்டே என் காதலைச் சொல்ல ஒரு சின்ன பரிசோட நான் அந்த மலைக்கு வந்திருந்தேன். கை விரல்களைப் பிரிச்சு, என் மனசை காமிக்க நான் முயற்சி எடுத்தப்போ, கிரி என்னை முந்திகிட்டான்.
'வேண்டாம் பூஜா. இது படிக்கிற வயசு. இந்த வயசுல எடுக்கிற முடிவு, எதிர்காலத்துக்கு நிச்சயம் நல்லது பண்ணாது. இது வேண்டாம். நீ கிளம்பு' கிரி இப்படிச் சொன்னதும் நான் அழுதேன். கொண்டு போன பரிசை அங்கேயே போட்டுட்டு கிளம்பினேன். என் கன்னம் கழுவி, மழை எனக்கு ஆறுதல் தந்தது.
அதுக்கப்புறம் அஞ்சு வருஷம், கிரியை நான் பார்க்கலை. ஆனா, அவன் சொன்ன மாதிரியே நல்லா படிச்சேன். இப்போ, நான் டாக்டர். கிரியை அழைச்சுக்கிட்டு, ஒரு பதிப்பக அதிபரை சந்திக்கப் போனேன். கிரி கையில ஒரு புது புத்தகத்தை அவர் கொடுத்தார். பார்த்ததும் கண் கலங்கினான் கிரி. அது, அவனோட அம்மா எழுதின புத்தகம்.
'இன்னொருத்தரோட கனவை புரிஞ்சுக்கிட்டு அதை நிறைவேத்தப் போராடுறது சாதாரண குணம் இல்லை. அது பூஜாகிட்டே இருக்கு' கிரிகிட்டே அவர் இப்படிச் சொன்னதும், கிரி என்னை நன்றியோட பார்த்தான்.
அப்பவும் அவன் கண்கள்ல காதல் தெரியலை. நான் இன்னும் காத்திருக்கணும்னு புரிஞ்சுக்கிட்டேன்.
'இஷ்டப்பட்டவனை கட்டிக்கோ.
இல்லேன்னா, கட்டிக்கிட்டவன் மேல கஷ்டப்பட்டு இஷ்டப்பட வேண்டியிருக்கும்!' ரேச்சல் ஆன்ட்டி சொன்னது என் ஞாபகத்துக்கு வந்தது!
என் காத்திருப்புக்கு பலன் கிடைச்சது. அதே மலை. அப்போ நான் தவறவிட்ட பரிசைக் கொடுத்து கிரி என்கிட்டே காதல் சொன்னான். சந்தோஷத்துல நான் அழுதேன். என் கண்ணீர் கழுவ இப்போ மழை இல்லை. ஆனா, என் கிரி இருந்தான்.
தவமிருந்து அனுபவிக்கிற வரம்... காதல்!

Advertisement
 
Outbrain

வாசகர் கருத்து

    முதல் நபராக கருத்து தெரிவியுங்கள்!

கருத்தைப் பதிவு செய்ய

Advertisement