Advertisement

தர்மம் தலைக்காக்கும்

வடுகப்பட்டி என்னும் ஊரில், சுந்தரேசன் என்ற செல்வந்தர் வசித்து வந்தார். மிகவும் இரக்க குணம் உடையவர். தன் செல்வத்தையெல்லாம் தானே அனுபவிக்காமல், மற்றவர்களுக்கும் கொடுத்தார்.
அவரைத் தேடி தினமும் ஏராளமான ஏழைகள், அவர் இல்லத்திற்கு வந்தனர்.
அனைவரையும் இன்முகத்துடன் வரவேற்று, உபசரித்து, அவர்களின் குறைகளைத் தீர்த்து வைத்தார். அவரது உதவியால் ஏராளமான ஏழைகள், வறுமை நீங்கி, வளமாக வாழ்ந்தனர்.
யார் வந்து உதவி கேட்டாலும் இல்லையென மறுக்காததால், சுந்தரேசனுடைய புகழ், எல்லா ஊர்களுக்கும் பரவியது.
அதே நேரத்தில், தன்னுடைய செல்வங்களை எல்லாம் இழந்து வறுமை நிலைக்கு ஆளானார். கடைசியாக, தான் வாழ்ந்த வீட்டையும் விற்று தர்ம காரியங்களுக்காக செலவு செய்தார்.
'மனைவி, மக்கள் எல்லாம் மிகவும் வறுமையில் வாடுகின்றனரே... ஏதாவது ஒரு வேலைத் தேடி வறுமையைப் போக்க வேண்டும்' என்ற முடிவோடு புறப்பட்டார்.
அந்த நேரத்தில், அந்நாட்டு மன்னர், மாறு வேடத்தில் நகர் வலம் வந்து கொண்டிருந்தார்.
மாறுவேடத்தில் வந்த மன்னர், எதிரே வந்து கொண்டிருக்கும் சுந்தரேசனை பார்த்தார்.
“ஐயா! நான் இந்த ஊருக்குப் புதியவன்... இந்த ஊரில் எனக்கு யாருமே பழக்கமில்லை. தாகம் வாட்டி எடுக்கிறது. குடிக்க தண்ணீர் கிடைத்தால் உதவியாக இருக்கும்!” என்றார் மன்னர்.
“ஐயா! இதே இடத்திலேயே நில்லுங்கள்... தண்ணீர் எடுத்து வருகிறேன்,” என்று கூறி ஓட்டமெடுத்தார் சுந்தரேசன்.
அருகில் இருந்த ஒரு வீட்டில் தண்ணீர் கேட்டார். அவர்கள் மண் குவளை நிறைய தண்ணீர் கொடுத்தனர். அதை வாங்கிக் கொண்டு, மன்னரை நோக்கி ஓடி வந்தார்.
“ஐயா! வெயிலுக்கு இதமாக மண் குவளைத் தண்ணீர் கிடைத்துள்ளது. வேண்டுமளவுக்கு குடித்து தாகத்தைத் தீர்த்துக் கொள்ளுங்கள்,” என்றார்.
மன்னரும், அந்த தண்ணீரை, 'மடக் மடக்' என்று குடித்தார்.
“ஐயா! தங்களுக்கு இந்த ஊர்தானா... நான் கேட்ட மறுநொடியே தண்ணீர் கொண்டு வந்து விட்டீர்களே!” என்று வியப்புடன் கேட்டார் மன்னர்.
“ஐயா! நானும் இந்த ஊருக்குப் புதியவன் தான். தங்களுக்கு உதவ நினைத்ததை பெரும் பாக்கியமாக கருதுகிறேன்,” என்றார் சுந்தரேசன்.
“ஐயா! நீர் யார்... பழக்கமில்லாத இந்த ஊருக்கு எப்படி வந்தீர்?” என்று கேட்டார் மன்னர்.
“ஐயா! என்னுடைய குடும்பம் வறுமையில் வாடுகிறது. ஏதாவது வேலைத் தேடிக் கொள்ள வேண்டும். அதனால்தான் இந்த ஊருக்கு வந்தேன்,” என்றார் சுந்தரேசன்.
“முன்பின் அறிமுகம் இல்லாத இந்த ஊரில், நீர் எப்படி வேலை தேடிக்கொள்ள முடியும்,” என்று கேட்டார் மன்னர்.
“என்ன செய்வது... சற்று சிரமமாகத்தான் இருக்கிறது. ஆனாலும் வேலைத் தேட வேண்டுமே!” என்று கவலையுடன் கூறினார் சுந்தரேசன்.
அதைக் கேட்ட மன்னரும், பதில் எதுவும் பேசாமல் அவரோடு சிறிது தூரம் நடந்தார்.
“ஐயா! நீங்கள் யார்... இந்த ஊருக்கு எதற்காக வந்தீர்கள்... உங்களைப் பற்றி எதுவுமே சொல்லாமல் வருகிறீர்களே!” என்று கேட்டார் சுந்தரேசன்.
“ஐயா! நானும் உங்களை மாதிரி வேலை தேடி வந்தேன். வந்த இடத்தில் ஒரு நண்பரை சந்தித்தேன். அந்த நண்பர் என்னை ஒரு இடத்திற்கு வரும்படி கூறினார். நாம் அங்கு சென்றால் நம் இருவருக்குமே வேலை கிடைத்து விடும்,” என்று கூறினார்.
அதைக் கேட்ட சுந்தரேசன் மிகவும் மகிழ்ச்சியடைந்தார்.
மன்னர் சுந்தரேசனை அழைத்துக் கொண்டு வேகமாக அங்கிருந்து புறப்பட்டார்.
இருவரும் நாட்டில் உள்ள தலைநகருக்குள் புகுந்து, அரண்மனையை வந்தடைந்தனர்.
அரண்மனையைக் கண்ட சுந்தரேசன் வியப்புற்றார்.
“நண்பரே! நாம் இருவரும் இந்த இடத்திலா வேலை செய்யப் போகிறோம்... இந்த இடத்தில் நாம் நுழைய முடியுமா... அப்படி நுழைந்தாலும் நமக்கு வேலை கிடைக்குமா...” என்று சந்தேகத்துடன் கேட்டார் சுந்தரேசன்.
“ஐயா! நீங்கள் ஒன்றும் கவலைப்பட வேண்டாம். அரண்மனையில் எனக்கு நல்ல செல்வாக்கு இருக்கிறது. நான் எது சொன்னாலும், எல்லாரும் கேட்பர்.
“மந்திரி, ராணி, தளபதி, அமைச்சர்கள், காவலர்கள் எல்லாருமே என் கட்டளைக்கு கீழ் படிந்துதான் நடப்பர். எனவே, உங்களுக்கு இங்கே வேலை கிடைப்பது உறுதி,” என்று கூறினார் மன்னர்.
“அரண்மனையில் உமக்கு இந்த அளவுக்கு செல்வாக்கு இருப்பது எனக்கு ஆச்சர்யத்தை ஏற்படுத்துகிறது. நீர் யார் என்பதை அறிந்து கொள்ள ஆவலாகயிருக்கிறேன்,” என்றார் சுந்தரேசன்.
“ஐயா! அவசரப்படாதீர்! நாம் இருவரும் அரண்மனையின் உள்ளே செல்வோம். அங்கு சென்றதும் நான் யார் என்பதை உமக்குத் தெரியப்படுத்துகிறேன்,” என்று கூறினார் மன்னர்.
இருவரும் அரண்மனையின் உள்ளே நுழைந்தனர். வாயிற்காவலர்களின் முன்னே தன்னுடைய மாறு வேடத்தைக் கலைத்தார் மன்னர்.
வாயிற் காவலர்கள் மன்னரை வணங்கியபடி வழி விட்டனர்.
அக்காட்சியைக் கண்டதும் திடுக்கிட்டார் சுந்தரேசன்.
“அரசே! என்னோடு வந்தது நீங்கள்தானா... நான் உங்களோடு சேர்ந்து வருவதற்கு எந்தத் தகுதியும் இல்லையே... தயவு செய்து என்னை மன்னித்து விடுங்கள்,” என்றார் சுந்தரேசன்.
“ஐயா! நீர் என்னை விடவும் தகுதி மிக்கவர் என்பதை நான் அறிந்தேன். அதனால்தான் உம்மை அரண்மனைக்கு அழைத்து வந்தேன்,” என்று கூறினார்.
அதைக் கேட்டு குழப்பமடைந்தார் சுந்தரேசன்.
“ஐயா! நீர் தண்ணீர் வாங்கச் சென்றபோது, நானும் உம்மைப் பின் தொடர்ந்து வந்தேன். அந்த வீட்டுக்காரர், உம்மைப் பார்த்ததும், 'நீர் தர்மவான் சுந்தரேசன் தானே...' என்று சொல்லி உம் காலில் விழுந்து வணங்கினார். நீர் செய்த உதவியால்தான் இன்று கவலையின்று வாழ்வதாகவும் கூறினார்.
“உம்மை அவர் விருந்துக்கு அழைக்க, நீரோ அடக்கத்துடன் குவளைத் தண்ணீரை வாங்கியபடி வந்து விட்டீர்... உம் தான தர்மங்கள் பற்றிய பெருமைகளை என்னிடம் வாய் திறக்கவே இல்லை.
''அப்போதே உம்மை அரண்மனைக்கு அழைத்து வந்து சிறப்புச் செய்ய நினைத்தேன். ஆனால், உமது வறுமை நிலையைப் பார்த்த வேளையில், நிரந்தரமாகவே உதவி செய்ய முடிவு செய்தேன்.
''அதன் காரணமாகவே அரண்மனைக்கு அழைத்து வந்தேன். இனி உமக்கு எந்த குறையும் ஏற்படாமல் நான் பார்த்துக் கொள்கிறேன்,” என்றார் அரசர்.
கண்ணீர் பெருக்கோடு மன்னருக்கு நன்றி கூறினார் சுந்தரேசன்.
குட்டீஸ்... தர்மம் செய்த சுந்தரேசனுக்கு கிடைத்த உதவியை பார்த்தீர்களா... நீங்களும் தர்மம் செய்துவிட்டு அதை குறித்து பெருமைபேசாமல் அடக்கமா இருந்தால், அதைப் பார்க்கும் இறைவன் உங்களுக்கு தக்க நேரத்தில் உதவி செய்து உயர்ந்துவார். புரிஞ்சுதா...

Advertisement
 
Outbrain

வாசகர் கருத்து

    முதல் நபராக கருத்து தெரிவியுங்கள்!

கருத்தைப் பதிவு செய்ய

Advertisement