Advertisement

மாலை நேரத்து மயக்கம்

விருப்பமே இல்லாம தான் பிரபுவை கல்யாணம் பண்ணிக்கிட்டேன். அன்னைக்கு, முதல் இரவு 'ஹே... மனோஜா, இந்த நாளை எப்படியெல்லாம் கொண்டாடணும்னு நான் கனவு கண்டிருக்கேன் தெரியுமா?'ன்னு, அவன் என்கிட்டே ஆசையா கேட்டான். ஆனா, நான் துாங்கிட்டேன்!
இதே மாதிரி தான் தினமும்! உப்பு சப்பு இல்லாம வாழ்க்கை இப்படி நகர்ந்தாலும், அவன் மேல எனக்கு அன்பு துளிர் விட ஆரம்பிச்சது. ஒருநாள்...
'நமக்கு கல்யாணமாகி இதுவரைக்கும் எதுவும் நடக்கலை. இன்னைக்கு என்ன ஆனாலும் சரி. அது நடந்தே ஆகணும்'னு சொல்லி, வெறி பிடிச்ச மாதிரி பிரபு என்னை பலவந்தப்படுத்தினான். ஒரு காகிதம் மாதிரி என்னை கசக்கி எறிஞ்சான். அந்த சம்பவத்துக்கு அப்புறம், நான் அவனை விவாகரத்து பண்ணிட்டேன்.
சில ஆண்டுகள் கழிச்சு, ஒரு துர்பாக்கியமான சூழ்நிலையில நாங்க சந்திச்சுக்கிட்டோம்.
'எனக்கு, காதல்னா என்னன்னே தெரியாது. முதல் தடவை உன்னை லவ் பண்ணுனேன். முதல் தடவை உன்னை மிஸ் பண்ணுனேன். நீ தான் என் வாழ்க்கைன்னு முடிவு பண்ணுனேன். ஏன்டா எல்லாத்தையும் கெடுத்தே? அழகா ரெண்டு பேரும் கைகோர்த்துட்டு சந்தோஷமா இருந்திருக்கலாமே. அந்த பாழாய்ப் போன உறவு, ஏதோவொரு தருணத்துல அமைதியா நடந்திருக்குமே! இப்படி அவசரப்பட்டு என் மனசை கொளுத்திட்டியேடா பாவி!'ன்னு, என் மனசுல இருந்ததை எல்லாம் அவன்கிட்டே கொட்டினேன்.
பிரபு, தன் தப்பை உணர்ந்தான். மன்னிப்பு கேட்டான். என் மனசும் மாறிடுச்சு.
விட்டுப் பிடிக்கிறதும், விட்டுக் கொடுக்கிறதும் தானே வாழ்க்கை!

Advertisement
 
Outbrain

வாசகர் கருத்து

    முதல் நபராக கருத்து தெரிவியுங்கள்!

கருத்தைப் பதிவு செய்ய

Advertisement