Advertisement

கவிராயர்!

சிவகங்கை சீமையை மருது பாண்டியன் என்ற மன்னன் ஆண்டு வந்த காலம். அந்தக் காலத்தில் பயணிகள் இளைப்பாறிச் செல்வதற்காகப் பல வசதிகள் செய்யப்பட்டிருந்தன. சாலைகளின் ஓரங்களில் மரங்கள், தண்ணீர்ப் பந்தல்கள் வைக்கப்பட்டிருந்தன. சத்திரங்கள் கட்டி விடப்பட்டிருந்தன. மக்கள் நாட் கணக்கில் தங்கி இளைப்பாறிவிட்டு பகல் நேரத்தில் பயணம் செய்வது வழக்கம். அவன் அடிக்கடி சென்று தண்ணீர்ப் பந்தல்களும், சத்திரங்களின் நடைமுறைகளும் ஒழுங்காக உள்ளனவா என்று கவனித்து வருவது வழக்கம்.
ஒருநாள் மருதுபாண்டியன் அவ்வாறு கவனித்துவிட்டுத் திரும்பி வந்தபோது, கலியநகரி என்ற ஊரின் வழியாக வந்தான். அவனைக் கண்ட அந்த ஊரார் எல்லாரும் எதிர்கொண்டு சென்று வணங்கினர்.
""அரசே! தாங்கள் நீண்ட காலம் வாழ வேண்டும். இந்த ஊரில் ஒரு சத்திரம் கட்டினால் பயணிகளுக்கு மிகவும் பயனுடையதாக இருக்கும், ராமேசுவரம் செல்லும் பயணிகள், "இங்கு சத்திரம் எங்கே இருக்கிறது?' என்று கேட்டு வருத்தப்படுகின்றனர். தாங்கள் இங்கு ஒரு சத்திரம் கட்டிக் கொடுக்க வேண்டும்!'' என்று பணிவுடன் கேட்டுக் கொண்டனர்.
அதைக் கேட்ட மருது பாண்டியனும் அந்த ஊரை ஒருமுறை சுற்றிப் பார்த்து, தக்க இடத்தை கண்டறிந்து, அந்த இடத்தில் சத்திரம் கட்டுவதற்கான கட்டளையிட்டான். மருது பாண்டியன் கட்டளையிட்ட மறுநாளே அந்த ஊரில் கட்டட வேலை ஆரம்பமாயிற்று. கட்டட வேலை தொடங்கியது முதல், மருது பாண்டியனும் அடிக்கடி வந்து கட்டட வேலையைக் கவனித்துக் கொண்டு சென்றான்.
அந்த ஊருக்கு ஐந்தாறு மைல் தூரத்தில் சிறுகம்பையூர் என்று ஓர் ஊர் இருந்தது. அந்த ஊரில் சர்க்கரைப் புலவர் என்பவர் வாழ்ந்து வந்தார். அவர் ராமநாதபுரத்தில் சமஸ்தானப் புலவராக இருந்து, தம்முடைய கவியாற்றலால் பெரும் புகழ்பெற்று விளங்கினார். அவர் பலமுறை மருது பாண்டியனைப் பற்றிக் கேள்விப்பட்டார். அம்மன்னனைப் பார்த்துப்பேசி மகிழ வேண்டும் என்ற ஆவல் கொண்டார்.
ஒருநாள் மருது பாண்டியன் கலியநகருக்கு வந்திருந்ததைக் கேள்விப்பட்டார் சர்க்கரைப் புலவர். கேள்விப்பட்ட அன்றே சென்று அம்மன்னனைக் காணவேண்டும் என்று எண்ணினார். அவ்வாறு எண்ணிய சர்க்கரைப் புலவர் மன்னனை வெறுங்கையோடு சென்று காண முடியுமா? அவ்வாறு காண்பது முறையல்லவே. ஆகையால், அப்புலவர் தம் கையில் மரியாதைப் பொருள் கொண்டு செல்ல வேண்டும் என்று கருதினார்.
ஒரு பெரியவர் மற்றொரு பெரியவரைப் பார்க்கப் போகும்போது, கையில் மரியாதைப் பொருளாகப் பழம் முதலியவற்றைக் கொண்டு சென்று கொடுத்துப் பார்ப்பது வழக்கம். சர்க்கரைப் புலவர் அவ்வாறு பழம் கொண்டு போகவில்லை. எவராலும் கொண்டு போக முடியாததைக் கொண்டு கொடுப்பது தானே புலவர்களுக்குச் சிறப்பு. ஆகையால், சர்க்கரைப் புலவர் அட்டநாக பந்தமாக ஒரு கவியைப் பாடினார் மருது பாண்டியனுக்காக.
அட்டநாக பந்தம் என்பது எட்டு நாகப் பாம்புகள் பின்னிப் பிணைய விட்டதாக அமைந்த சித்திரத்தில் கவியை அடைத்திருப்பதாகும். கவியை எழுதி முடித்த சர்க்கரைப் புலவர் வழக்கம்போல் நீராடி, சிவபூசையை முடித்துக் கொண்டு, கையில் கவிதையுடன் மருது பாண்டியனைப் பார்க்கப் புறப்பட்டார். அவருக்கு ராமநாதபுரம் சமஸ்தானம் சிவிகை மரியாதை செய்திருந்தது. புலவர் அந்தச் சிவிகையில் ஏறிக் கலியநகருக்குச் சென்றார்.
புலவரின் வருகையைக் கண்ட மருதுபாண்டியன், மிகவும் ஆர்வத்துடன் அவரை வரவேற்றான். ஆசனத்தில் அமரச் செய்து இனிய வார்த்தைகளால் உரையாடி மகிழ்ந்தான். சர்க்கரைப் புலவர், தாம் பாடிக் கொண்டு வந்த, அட்டநாக பந்தக் கவியை எடுத்துச் சொல்லி, பிறகு அதனை எழுதி வைத்திருந்த ஏட்டினையும் எடுத்து மன்னனிடம் கொடுத் தார். அந்தக் கவிதையின் பொருளையும் விளக்கமாகக் கூறினார்.
புலவர் விளக்கமாகக் கூறியதைக் கேட்டறிந்த மருதுபாண்டியன், அந்த ஏட்டைப் பிரித்துப் பார்த்தான். அந்த ஏட்டில் புலவர் கூறி விளக்கிய அட்டநாக பந்தப் பாடல் இருந்தது. அந்தப் பாடலுக்குப் பக்கத்தில் உள்ள சிறு இடத்தில் சிறிதாக ஓர் அட்டநாக பந்தமும், அதில் ஒரு கவிதையும் இருந்தன. இரண்டு நாகபந்தங்களையும் மருதுபாண்டியன் படித்துத் தெரிந்து கொண்டான்.
மருது பாண்டிய மன்னன் பிறகு புலவரை நோக்கி, ""முதலில் எழுதிய பெரிய அட்டநாக பந்தம் போதாதென்று, அந்த நாகங்களைக் குட்டிபோட வைத்துள்ளீரோ? எட்டுக் குட்டி நாகங்களையும் அமைத்திருக்கின்றீர்கள். மிகவும் அழகாக இருக்கின்றன. பெரிய நாகங் கள் எட்டு, குட்டி நாகங்கள் எட்டு, அவற்றின் உள்ளே பாடல்கள்!'' என்று வியந்து கூறினான்.
சர்க்கரைப் புலவருக்கு ஒன்றுமே புரியவில்லை. அவர் நாம் எழுதியது ஓர் அட்டநாக பந்தந்தானே என்று எண்ணி மயங்கினார். அப்போது மருதுபாண்டியன், ""தாங்கள் ஒரு பாடலைத்தான் சொன்னீர்கள். ஏட்டில் இரண்டு பாடல்கள் இருக்கின்றனவே!'' என்று கூறினார்.
அப்போதுதான், ""இன்னொரு பாடலும் இருக்கிறதா? குட்டி நாகங்களும் இருக்கின்றனவா?'' என்று சர்க்கரைப் புலவர் வியப்புடன் கேட்டார்.
பாண்டியன் சிரித்துக் கொண்டே, ""ஏன் அப்படிக் கேட்கிறீர்கள்? உங்களுக்குத் தெரியாதா?'' என்று கேட்டார்.
அதற்குப் புலவர், ""அதைப் பற்றி குழந்தையை தான் கேட்கவேண்டும்!'' என்று பதில் கூறினார்.
அதைக் கேட்ட மருதுபாண்டியன், ""குழந்தையா? யார் குழந்தை? தங்களுக்குக் குழந்தையா?'' என்று கேட்டார்.
சர்க்கரைப் புலவருக்கு ஒரு குமரன் இருந்தான். அவன் பெயர் குழந்தை. குழந்தை மிகவும் இளம் பருவத்தினன். வயதில் குறைந்தவனாக இருந்தாலும், அறிவில் பெரியவனாக இருந்தான். அவன் தம் இளமையிலேயே தந்தையிடம் இலக்கண, இலக்கியங்களைப் பாடம் கேட்டான். அவற்றைப் பாடம் கேட்கும்போது, கவிபாடும் ஆற்றலையும் பெற்றிருந்தான். தன் தந்தையைப் போலவே சித்திரக்கவி பாடுவதிலும் வல்லவனாக இருந்தான்.
சர்க்கரைப் புலவர் நீராடச் சென்றிருந்தபோது, குழந்தை குட்டி அட்டநாகபந்தப் பாடலை எழுதி வைத்துவிட்டான். அந்தக் குழந்தையைத்தான் கேட்கவேண்டும் என்று கூறினார் சர்க்கரைப் புலவர்.
குட்டி நாகபந்தத்தைப் புலவருடைய குழந்தைதான் எழுதியிருக்கிறான் என்பதை அறிந்த மருதுபாண்டியன் மகிழ்ச்சியடைந்தான். அந்தக் குழந்தையை உடனே பார்க்க வேண்டும் என்று ஆசை கொண்டான். உடனே புலவரை நோக்கி, ""குழந்தையை நான் பார்க்க வேண்டும். அரண்மனைச் சிவிகையை அனுப்பட்டுமா?'' என்று கேட்டான்.
அதைக் கேட்ட சர்க்கரைப்புலவர் சிறிது தயங்கினார். அவருக்கு தம் புதல்வன் இங்கு வந்து மன்னன் பார்வையில் பட்டால், அவனுடைய இளமையைக் கண்டு, "இவ்வளவு சிறியவனா பாடினான்?' என்று வியப்படையும்போது, மன்னனின் கண்பட்டு விட்டால் என்ன செய்வது என்றும், ராஜதிருஷ்டி மிகவும் கொடியது என்று சொல்வார்களே என்ற அச்சமும் உண்டாயிற்று. அந்த அச்சத்தினாலேயே அவர் சிறிதுநேரம் தயங்கினார்.
- தொடரும்.

Download for free from the Store »

Advertisement
 

வாசகர் கருத்து

    முதல் நபராக கருத்து தெரிவியுங்கள்!

கருத்தைப் பதிவு செய்ய

Advertisement