Advertisement

நல்லார் ஒருவர்

ராமானுஜர் திருவரங்கத்தில் இல்லை என்ற விஷயம் தீயைப் போல் பரவிவிட்டது. ஐயோ என்ன ஆயிற்று என்று ஒருவரையொருவர் கேட்டுக் கொண்டிருக்கும்போதே கூரத்தாழ்வானுக்கும் பெரிய நம்பிக்கும் கண் போன தகவல் வந்து சேர்ந்தது. ஆடிப் போனார்கள். மடத்தில் இருந்த சீடர்கள் எவ்வளவோ எடுத்துச் சொல்லியும் கேளாமல், அரங்க நகர்வாசிகள் சிலபேர் உடையவரைத் தேடிக் கிளம்பினார்கள்.

'சோழன் சும்மா இருக்க மாட்டான். எப்படியும் வீரர்களை அனுப்பி ராமானுஜரைத் தேடிப் பிடிக்கச் சொல்லியிருப்பான். அப்படி அவர் வீரர்களிடம் மாட்டிக் கொண்டால் நமக்கு அதுதான் இந்த ஜென்மத்தில் நிகழும் பேரிழப்பாக இருக்கும். ஒருக்காலும் அதை அனுமதிக்க முடியாது!' என்று சொல்லிவிட்டு நாலாபுறமும் தேடிக்கொண்டு கிளம்பினார்கள்.ராமானுஜர் அப்போது சோழ நாட்டின் எல்லை தாண்டி நீலகிரி மலைப்பக்கம் போய்க் கொண்டி
ருந்தார். கால் சோரும்போது ஓய்வு. வயிறு கேட்கிறபோது உணவு. கண் சொருகும்போது உறக்கம். இடைவிடாத பிரபந்தப் பாராயணத்துடன் உடையவர் குழு வடக்கு நோக்கி நடந்து கொண்டிருந்தது. கூரத்தாழ்வானுக்கு என்ன நேர்ந்தது என்பது மட்டும் தெரிந்தால் போதும். பயணத்தை அமைதியாகவே தொடர முடியும். ஆனால் அத்தகவல் எங்கிருந்து, எப்படி வரும்? அதுதான் தெரியவில்லை.'பிரம்ம சூத்திர உரை எழுத ஆரம்பிக்கும் முன் நீங்கள் அரங்கனை விட்டு நகர்ந்ததேயில்லை. கொஞ்சநாள் திருவெள்ளறைக்குப் போய்த் தங்கினீர்கள். முடிந்ததா? திரும்ப வந்துவிட்டீர்கள். ஆனால் எழுதி முடித்ததில் இருந்து ஓய்வே இல்லாமல் சுற்றிக் கொண்டிருக்கிறீர்களே சுவாமி?' என்றார் முதலியாண்டான்.'என்ன செய்ய? எம்பெருமான் சித்தம் அதுதான் என்றால் ஏற்கத்தான் வேண்டும்.''ஆனால் இது ஓய்வெடுக்க வேண்டிய வயதல்லவா? இப்படிக் காடு மேடு பாராமல் திரிய வேண்டியுள்ளதே சுவாமி! குற்ற உணர்ச்சி எங்களைத்தான் கொல்கிறது.'
ராமானுஜர் ஒரு கணம் கண்மூடி யோசித்துப் பார்த்தார். நுாறு வயதில் பெரிய நம்பியிடம் உள்ள உற்சாகம் யாருக்கு வரும்? தன்னைவிடச் சில வயதுகள் மூத்த கூரத்தாழ்வான் ஒரு வாலிபனைப் போல் வளைய வந்து கொண்டிருக்கிறார். இதோ, தனக்காகப் பரிவு கொள்ளும் முதலியாண்டான் மட்
டுமென்ன வயதில் இளைத்தவரா? தமது முதல் தலைமுறை சீடர்கள் அனைவருமே எழுபதைத் தொட்டுத் தாண்டியவர்கள்தாம் என்பதை ராமானுஜர் எண்ணிப் பார்த்தார். புன்னகை வந்தது.'என் எண்பது அப்படியொன்றும் ஓய்வு கொள்ளும் வயதல்ல தாசரதி! தவிர, திருமால் அடியார்களுக்கு ஓய்வு என்று ஒன்றேது? ஒழிவில் காலமெல்லாம் உடனாய் மன்னி வழுவிலா அடிமை செய்ய வேண்டும். நம்மாழ்வார் நமக்கிட்ட கட்டளை அல்லவா இது?''அதெல்லாம் சரி. இன்றைக்கு இதற்குமேல் தங்களால் நடக்க முடியாது. தயவுசெய்து எங்காவது தங்குவோம் சுவாமி. தாங்கள் சிறிது நேரம் இங்கேயே இருந்தால் நாங்கள் சென்று உண்பதற்கும் உறங்குவதற்கும் அருகே ஏதாவது வசதி இருக்கிறதா என்று பார்த்து வருகிறோம்!'
சீடர்கள் விடாப்பிடியாக அவரை ஓரிடத்தில் அமரச் செய்துவிட்டுப் புறப்பட்டார்கள்.அது பாலமலை அடிவாரம். சுற்றிலும் அடர்ந்த வனாந்திரம். மரம் அசைந்தாலும் நிலவு தென்படாத பேரிருட்டு. மிருகங்களின் கூக்குரல் மட்டுமே வெளியை நிறைத்திருந்தது. ஒரு மரத்தடியில் ராமானுஜர் உட்கார, துணைக்கு நாலைந்து பேர் மட்டும் அவரோடு தங்கினார்கள். மற்றவர்கள் ஆளுக்கொரு பக்கம் கிளம்பிப் போனார்கள்.
மறுபுறம் உடையவரைத் தேடிக் கிளம்பிய திருவரங்கம் அடியார்களில் சிலர் நீலகிரிச் சாரல் பகுதிக்கும் வந்திருந்தார்கள். அவர்கள் அதே பாலமலை அடிவாரத்துக்கு வந்து சேர்ந்தபோது சில வேடர்களை எதிர்கொண்டார்கள்.'யார் நீங்கள்?' பாதுகாப்புக்கு வில்லையும் அம்பையும் எடுத்து வைத்துக்கொண்டு அவர்கள் எச்சரிக்கையுடன் கேட்க, 'நாங்கள் திருவரங்கத்தில் இருந்து வருகிறோம். காட்டில் வழி தெரியவில்லை. மேலே எப்படிச் செல்வதென்று புரியாமல் தவித்துக் கொண்டிருக்கிறோம்!' என்று பதில் சொன்னார்கள்.'திருவரங்கத்தில் இருந்தா? உண்மையாகவா? அப்படியென்றால் அங்கே உடையவர் எப்படி இருக்கிறார்?'வேடர்களில் ஒருவன் கேட்டபோது அரங்கநகர்வாசிகளுக்கு மகிழ்ச்சி பிடிபடவில்லை.'ஆஹா, உங்களுக்கு உடையவரைத் தெரியுமா! எங்களால் நம்பவே முடியவில்லை ஐயா. இந்தப் பக்கம் அவர் வந்ததே இல்லையே? அவரது சீடர்களும் கூட...'அவர்கள் பேசி முடிப்பதற்குள் பதில் வந்தது. 'யார் சொன்னது? உடையவரின் சீடர் நல்லான் சக்கரவர்த்தி எங்களுக்கு ஆசான். அவர் உடையவரைப் பற்றி நிறையச் சொல்லியிருக்கிறார் எங்களுக்கு.'திகைத்து விட்டார்கள் அரங்கநகர்வாசிகள். இது எம்பெருமான் சித்தமன்றி வேறல்ல. நல்லான் சக்கரவர்த்தி. ஆம். அவரை மறந்தே போனோமே? எப்பேர்ப்பட்ட பாகவத உத்தமர்! உடையவரின் வழியில் சாதி பார்க்காமல், இனம் பார்க்காமல் மனித குலம் மொத்தத்தையும் சமமாகக் கருதுகிற உத்தமர்.ஒரு சமயம் ஆற்றில் பிணமொன்று மிதந்து வந்தது. நெற்றியில் திருமண் இருந்தது. அவ்வளவுதான். நல்லான் சக்கரவர்த்தி, அந்தப் பிணத்தைக் கரை சேர்த்து, முறைப்படி இறுதிச் சடங்குகள் செய்ய ஆரம்பித்து விட்டார்.'இதென்ன அக்கிரமம். அது பிராமணப் பிணம் இல்லை. பார்த்தாலே தெரிகிறதே. அதற்குப் போய் வைதிக முறைப்படி இறுதிக் காரியம் செய்வது அபசாரமல்லவா? ஓய் திருமலை சக்கரவர்த்தி! உம்மை நாங்கள் விலக்கி வைக்கிறோம்!'அக்ரஹாரத்து மக்கள் கூடி நின்று குற்றம் சாட்டினார்கள்.சட்டென்று அசரீரி ஒலித்தது. 'உமக்கு அவர் பொல்லான் என்றால் இருந்துவிட்டுப் போகட்டும். நமக்கு அவர் என்றும் நல்லான்.'திருமலை சக்கரவர்த்தி அன்று நல்லான் சக்கரவர்த்தி ஆகிப் போனார். கோயில் கோயிலாகச் சுற்றிக் கொண்டிருந்த பக்தர்கள் மத்தியில் அவர் சேரிப் பகுதிகளாகத் தேடித் தேடித் திரிபவராக இருந்தார். நன்மை செய்யும் நாராயணன் நாமத்தைப் பரப்புவதே வாழ்வின் ஒரே இலக்காகக் கொண்டு வாழ்ந்த பெரியவர்.'இது பெருமான் சித்தம். நீங்கள் நல்லான் சக்கரவர்த்தியின் சீடர்களா?'
'ஆம் ஐயா. பெரியவர்தான் எங்களுக்குப் பெருமாளைக் காட்டிக் கொடுத்தார். பெருமாளினும் பெரியவர் உடையவர் என்று உணர்த்தியவரும் அவர்தாம். அதை விடுங்கள். உடையவர் எப்படி இருக்கிறார்?'திருவரங்கத்து பக்தர்களின் கண்கள் கசிந்தன. நெஞ்சை அடைத்த துக்கத்தை விழுங்கி, நடந்த சம்பவங்களை அந்த வேடர்களுக்கு விளக்கினார்கள். ஐயோ என்று துடித்துப் போன வேடர்கள், 'கவலையை விடுங்கள். இந்தக் கணம் முதல் உங்களுடன் சேர்ந்து நாங்களும் உடையவரைத் தேடுகிறோம். அவரைக் கண்டுபிடிக்காமல் மறுவேலை இல்லை.' என்று சொல்லி அவர்களை அழைத்துக் கொண்டு தங்கள் கிராமத்துக்குத் திரும்பினார்கள்.அங்கே உடையவரின் சீடர்களும் வந்திருந்தார்கள்.

(நாளை தொடரும்...)

writerparagmail.com

- பா.ராகவன் -

Advertisement
 

வாசகர் கருத்து (1)

  • சாலை பார்த்தசாரதி நாராயணன் - PUDUKKOTTAI,இந்தியா

    (""நான்கு கண்கள்"" பகுதிக்கு எழுதப்பட்ட பின்வரும் கருத்துகள் பலமுறை பதிவுசெய்து அங்கீகரிக்கப்பட்டும் அப்பகுதியில் இடம்பெறாததால் இங்கு அனுப்பப்ப்டுள்ளது). அன்பு என்ற தத்துவத்துக்குள் ஆண்டவனும்,அடியானும் ஒன்றேஇதை அரசர்களால் ஏற்க முடியாது(ஒரு சிலர் விதிவிலக்கு).அன்பை கொடுப்பது,பெறுவது இரண்டும் ஆண்டவனேஅடியார் ஆண்டவனிடம் ஐக்கியம்.சைவம்,வைணவம் இரண்டுமே இந்த கோட்பாட்டில் உறுதியுடன் நிற்பவை."அன்பே சிவம்" என்றது சைவம்."'அர்ப்பணித்தலே அரங்கமாகும் வைணவத்தில்".ஆகவே இவற்றை ஆராதித்த அந்த மதப்பெரியோர்கள் அவற்றில் பேதம் பார்த்ததில்லை என்பது தான் நிஜம்.அவர்கள் புனைந்து வந்த மதவேடம் அவர்கள் உள்ளத்தை மதவரம்புக்கு மட்டுமே கட்டுப்படுத்தியிருந்தால் மக்கள் இதயத்தை அவர்கள்ஆட்கொண்டிருக்க இயலாது.அப்பர்,சுந்தரர்,வாசகர் வழியேதான் உடையவரதும்.அவருடைய கோட்பாடுகளிலும் மறறும் செயல்பாடுகளிலும் அந்த ""ஒன்றே குலம்,ஒருவனேதேவன்"" என்பது நிதர்சனம்.அவர் ஆளவந்தாரின் சீடர் என்பதால் வைணவத்தில் மட்டுமே செய்ததை,ஆதிசங்கரரின் சுடராகியிருந்தால் சைவத்திலும் தந்திருப்பார்.அத்வைதமும்,விஷிஸ்டாத்வைதமும் கணவன்,மனைவியாக கைகோர்த்திருக்கும். அவருடைய ஒப்பற்ற சீடரான கூரத்தாழ்வாருக்கு ஒரு போதும்'"தும்பை பூ சிவனைவிட பெரிது""என்று எழுதி வைணவத்தை உயர்த்த வேண்டிய எண்ணம் வரவாய்ப்பிலலை.ஏன்?வைணவம் போதிப்பதே ஆசாரியர்திருவடி அடையும் சரணாகதியை.அவருடைய ஆசார்யராம் உடையவரின் திருவடியைவிட அவருக்கு பெரிது ஏதுமில்லை.அன்பினால் மட்டுமேஅதிகாரத்தால் அல்ல.ஆகவே,""த்ரோணம் அஸ்தி ததபரம்"" என்று அவர் எழுதியதற்கு""தும்பை பூ சிவனைவிட பெரிது"" என்ற அர்த்தம் வைணவத்திற்கே பொருந்தாது.ஐயாநான் சமஸ்கிருதம்,சாத்திரம் பயின்றதில்லை,அடியாராக பயில்கிறேன் ஆழ்வாரவர் வழியேஅந்த சுலோகத்திற்கு பொருள் ""த்ரோணம்-தாழ்மை, அஸ்தி-முற்றிலும் , ததபரம் -அதுபெரிது., ""முற்றிலும் தாழ்மை அதுபெரிது""என்பதுவே சைவத்திற்கு( வைணவத்திற்கும்) ஏற்றதாகும்.ஏனெனில் கையில் கபாலத்துடன் காட்சி தரும் சிவபெருமான் ஆணவத்தை அழித்தலின் அடையாளம்அப்படியிருக்க'சிவாத் பரதரம் நாஸ்தி (சிவத்தை விட உயர்ந்தது வேறில்லை)"" என்பது அம்(சிவ)மதத்தின் கோட்பாட்டை(அன்பே சிவம் என்றதை) எதிர்ப்பதேசிவன் உயர்வு,தாழ்வு என்ற பேதம் கடந்து ஆருயிராய் அண்டசராசரம் அனைத்திலும் நிறைந்துஉள்ளது என்ற சைவ,வைணவ உள்ளமை ,அவற்றை இருகண்களாக போற்றிய விஜயலயன்,கண்டராதித்தன்,ராஐராஜன்.ராஜேந்திரன் வழிவந்த இரண்டாம்குலோத்துங்கன் போற்றாத காரணம் அகந்தையேயன்றி இராமானுஜரல்லஆதி, அந்தம் கடந்த சிவப்பொருள் பூவுலகில் அவதரிக்கும்போது மட்டுமே அதைஇயம்ப(சிவாத் பரதரம் நாஸ்தி )மனிதனுக்கு தகுதி.மனோ,வாக்கு,காயம் கடந்த அந்த சிவனின் பெருமையை வெளியிட ,அகந்தையே அகலாத அற்ப குலோத்துங்கன் எம்மாத்திரம்???ஆனால் பற்றுதலுக்கு குருவன்றி வேரில்லாத கூரத்தழ்வார் ஆதிஅந்தம் அறிந்தவர்.அடி(திரு)பணிவதே மேன்மை என்ற உண்மையை நிலைநிறுத்தவே கண்களை தியாகம் செய்தார்.இனியும்இவை ஆணவம்கொண்டோரை காணவேண்டியதில்லை என்று.ஏனெனில் அவர் மனக்கண்ணில் உடையவர் மட்டுமே இருப்பார்.குலோத்துங்கர்,நாலூரார் அங்கு இல்லை

  • மலரின் மகள் - EDINBURGH,யுனைடெட் கிங்டம்

    நல்லார் ஒருவர் இந்த தலைப்பை படிக்கும் போது, திருவள்ளுவர் கூறிய, நல்லவர்கள் யாரேனும் ஒருவர் உள்ளாரானால் அவர் பொருட்டு எல்லோருக்கும் பெய்யும் மழை என்ற குறள் தான் ஞாபகத்திற்கு வருகிறது. பாலமலை எங்கே இருக்கிறது? நூறுவயதில் ராமானுஜர் 75 வயது சீடர்களுடன் காடு மலை என்று இரவிலும் பயணம் செய்து சோழனின் கொலைவெறியிலிருந்து தப்பித்து வைணவத்தை வளர்த்திருக்கிறார். இறைவனின் அருளால் முடிந்திருக்கிறது.

கருத்தைப் பதிவு செய்ய

Advertisement